september 5, 2021

Visuele communicatie

Visueel communiceren

Nieuw onderzoek toont aan dat het mogelijk is om het gebruik van visuele communicatie, zowel bij kinderen als volwassenen, te verbeteren of zelfs te elimineren door gebruik te maken van deze technieken. Het onderzoek toont aan dat het associëren van gebaren met feitelijke handelingen het gebruik van visuele communicatie sterk vermindert. Gebarentaal en gezichtsuitdrukkingen kunnen ook het gebruik van woorden veranderen, verbaal of non-verbaal, veel minder dan visuele communicatie.

Het eerste belangrijke punt dat moet worden opgemerkt is dat niet alle visuele communicatie hetzelfde is. Enkele voorbeelden van visuele communicatie door middel van tekens, bijvoorbeeld blinde mensen en bezoekers: “Aye hi mama” en “Don’t friend me,” hebben een soort ondersteuning of boodschap nodig om door te dringen tot de luisteraars. Naast de verbale communicatie van “Hi!” en “Don’t friend me,” krijgen we ook andere vormen van visuele communicatie, zoals dit teken waarin “twee handen maken een voet” wordt gebruikt als symbool voor “aanraking” in een gemeenschap van mensen met verschillende handicaps bijvoorbeeld. Het tweede punt van overweging is dat, hoe we het ook bekijken, de meesten van ons niet goed of zelfs zeer goed zijn in het gebruik van visuele communicatie, en daar meestal op moeten vertrouwen. Europese studies over dit onderwerp tonen aan dat de meeste mensen visuele communicatie minder dan 1 op 3 keer per dag gebruiken (45%). Voor de meesten van ons is het slechts één onbedoeld gebruikte uitdrukking die we vervolgens druk moeten herhalen wanneer we anderen moeten ontmoeten. En dit gebeurt minstens vierentwintig keer per dag. Daarom is deze techniek zo belangrijk voor kinderen als alternatief voor het gebruik van visuele communicatie.

Een ander punt is dat het heel gemakkelijk is om te vergeten gebaren te gebruiken, of om het teken te tonen met honderden andere ongemakkelijke gebaren, vooral als ons dat gevraagd wordt. Als je actief wordt uitgenodigd om te tekenen, zoals in de video hierboven, dan moet je er ook aan denken om daadwerkelijk te tekenen, in plaats van gewoon je handen te bedekken met “niet aanraken”. Als je al visuele communicatie gebruikt, is de techniek iets dat je hebt genegeerd, laat je echt snelle veranderingen maken voor dagelijks gebruik, zoals minder tekenen als je echt snel moet denken. Maar houd nog steeds wat visuele persoonlijke ruimte, en onthoud je doel. Vergeet niet om de combinatie van de negen “factoren” te nemen en ze letterlijk opnieuw toe te voegen aan uw repertoire van visualisaties, vandaar het feit dat en kan worden gebruikt om onmiddellijk opnieuw factoren toe te voegen aan twee andere visuals. Dit is een voorbeeld van een vereenvoudigd voorbeeld met drie sprekers en zes maanden opeenvolging. De eerste video begint op 43 seconden en gebruikt tekens om de boodschap “Hallo” over te brengen: De tweede video begon na tien seconden en gebruikte beelden om aan te geven dat het “gesprek” voorbij was en dat de persoon die hulp wilde, wegging:

De derde video begint op 27 seconden en gebruikt beelden, zoals het korte vignet dat hierboven is afgebeeld, voor dit deel van de oefening om aan te geven dat de luisteraar erg in de war zou zijn. De tweede video begint op 46 seconden en gebruikt beelden om aan te geven dat Tess niet thuis en onzichtbaar is, dat zij gered moest worden en dat zij in ieder geval twee handen nodig had om te zien of te ademen. De vierde video begint op 9 seconden, gebruikt uitgebreide zinnen voor basis commando’s zoals “stop,” “krijg,” “ja,” en “nee.” De vijfde video begint na 19 seconden en gebruikt uitgebreide zinnen zoals “kom”, “waar” en “hoop” (zie hieronder voor meer informatie over uitgebreide zinnen). De zesde video begint na 52 seconden en gebruikt een korte audiovisuele film van “praten” en gebaren om te laten zien dat een persoon hulp nodig heeft: De laatste video begint op 1:03 en is een hele video voor haarzelf, die begon op 31 seconden, met beelden die laten zien dat zij hulp nodig heeft, en dat anderen haar helpen en dat zij in actie moet komen.

De resultaten zijn bijna net zo overtuigend als het tellen van gitaarakkoorden. De video die niet in volgorde liep, 2:03, was de enige die meer dan een minuut of twee niet in volgorde liep, maar die individuele video wordt alleen geteld in synchronisatie met de andere. Om de goedkoopst mogelijke prijs te krijgen, leverde die video aantoonbaar de minst efficiënte prestatie. De andere video’s waren verreweg het meest efficiënt, wat betreft oogcontact, gebruik van gebaren en voor het aantal signalen in het spel. Al met al zag het er gewoon veel efficiënter uit dan een veelheid van andere optredende scènes. De voordelen van het loskoppelen van commando’s van je lichaam, beelden en visuele representatie zijn enorm. Dit zou zich moeten uitstrekken tot alles. Als iemand een eenvoudige set aanwijzingen vraagt, weet je al wat je moet doen. Je hoeft ze alleen niet te laten zien wat. Dat heb je al. Maar je kunt het ook doen zonder het risico dat iemand ook beknibbelt door te seinen “Ja, graag.”